Kompleksowa dezynfekcja instalacji wody pitnej, zimnej i ciepłej, sieci wodociągowych oraz zbiorników retencyjnych. Chemiczna, termiczna lub kombinowana — z pełną dokumentacją sanitarną zgodną z wymogami PSSE i PSP.
Instalacje wody ciepłej i zimnej są środowiskiem sprzyjającym rozwojowi biofilmu, Legionelli i innych drobnoustrojów. Martwe odcinki rur, stagnacja wody, nieodpowiednia temperatura CWU lub stara instalacja to czynniki ryzyka wymagające interwencji.
Rozporządzenie Ministra Zdrowia oraz wytyczne PSSE nakładają obowiązek regularnej dezynfekcji na obiekty użyteczności publicznej, szpitale, hotele, baseny i zakłady pracy.
Przegląd instalacji, inwentaryzacja punktów czerpalnych, identyfikacja martwych odcinków i stref stagnacji. Ocena temperatury CWU i ZW.
Wykonanie dezynfekcji wybraną metodą (termiczna, ClO₂, chlorowanie szokowe lub kombinacja). Pełna ekspozycja wszystkich punktów czerpalnych.
Pobieranie próbek wody przed i po dezynfekcji. Analiza w akredytowanym laboratorium GBA Polska. Pełna dokumentacja dla Sanepidu.
Obowiązkowa dezynfekcja c.w.u. i z.w. — Legionella, PSSE, cykliczne protokoły.
Środowisko krytyczne — pełna dokumentacja, plan zarządzania ryzykiem Legionella.
Dezynfekcja pionów c.w.u. i z.w. dla zarządców i wspólnot mieszkaniowych.
Instalacje basenowe, prysznice zbiorowe — dezynfekcja i monitoring mikrobiologiczny.
Woda technologiczna, instalacje chłodnicze, zbiorniki retencyjne i wieże chłodnicze.
Odbiór instalacji po budowie — dezynfekcja przed wpisem do użytkowania i pierwszym napełnieniem.
Odpowiedzialność za wodę kończy się na wodomierzu. Przedsiębiorstwo wodociągowe odpowiada za parametry wody do granicy przyłącza, a za jakość wody pitnej wewnątrz budynku odpowiada jego właściciel lub zarządca. Dotyczy to wspólnot i spółdzielni mieszkaniowych, hoteli, szpitali, szkół, basenów i zakładów pracy.
Obowiązek wynika z ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i z rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi. Państwowa Inspekcja Sanitarna może skontrolować instalację, a przy przekroczeniu parametrów mikrobiologicznych wydać decyzję o warunkowej przydatności wody albo o zakazie jej spożycia. W praktyce oznacza to obowiązek wykonania dezynfekcji instalacji wody pitnej i udokumentowania jej wyniku.
Najczęstszą przyczyną decyzji sanepidu jest bakteria Legionella w instalacji ciepłej wody użytkowej. Jeśli badanie wykazało jej obecność, zaczynamy od usunięcia Legionelli, a nie od samego płukania instalacji.
Nowa instalacja wody pitnej nie jest czysta. Podczas montażu do rur trafiają opiłki, resztki past montażowych, kurz i woda z prób szczelności, która potrafi stać w instalacji tygodniami. Norma PN-EN 806-4 wymaga, żeby przed przekazaniem instalacji do użytkowania wykonać jej płukanie, a w uzasadnionych przypadkach także dezynfekcję.
Procedura ma cztery etapy: płukanie wstępne, napełnienie instalacji roztworem dezynfekcyjnym o ustalonym stężeniu, przetrzymanie przez wymagany czas kontaktu, a następnie płukanie końcowe i badanie wody. Dokumentujemy stężenia, czasy i temperatury, więc protokół nadaje się do teczki odbiorowej i do kontroli sanepidu.
Pracujemy tu z deweloperami, generalnymi wykonawcami i firmami instalacyjnymi. Termin schodzi zwykle z harmonogramu odbiorów, dlatego zgłoszenie warto ustawić razem z próbami szczelności, a nie po nich.
Nie publikujemy cennika, bo dwa budynki o tym samym metrażu potrafią różnić się kosztem kilkukrotnie. Wycena jest indywidualna i bezpłatna, a wpływają na nią przede wszystkim:
Do wyceny wystarczy typ obiektu, liczba pionów i informacja, czy dysponują Państwo aktualnym badaniem wody. Jeśli nie, pobranie próbek możemy wykonać przy pierwszej wizycie.
Tunel pod Ursynowem w Warszawie - dezynfekcja instalacji przeciwpożarowej, największej tego typu w mieście. Lotnisko Chopina - przeglądy hydrantów w obiekcie o najwyższych wymaganiach sanitarno-technicznych. Aquanet - inspekcja 10 kilometrów zachodniej magistrali wodociągowej DN 1000, zlecenie z postępowania przetargowego.
Ten sam standard dokumentacji stosujemy w budynku wielorodzinnym i w hotelu. Działamy od 2009 roku, na Mazowszu i w województwach ościennych.
Procedura ma cztery etapy: płukanie wstępne, napełnienie instalacji roztworem dezynfekcyjnym o ustalonym stężeniu, przetrzymanie przez wymagany czas kontaktu i płukanie końcowe zakończone badaniem wody. Każdy punkt czerpalny musi zostać wyeksponowany na preparat, inaczej bakterie przetrwają w martwych odcinkach i instalacja skazi się ponownie w ciągu kilku tygodni. Całość wykonujemy zgodnie z PN-EN 806-4, z dokumentacją stężeń, czasów i temperatur.
Nie ma jednego najlepszego. Do instalacji wody przeznaczonej do spożycia stosuje się preparaty dopuszczone do kontaktu z wodą pitną: podchloryn sodu, dwutlenek chloru lub nadtlenek wodoru. Dwutlenek chloru lepiej radzi sobie z biofilmem i działa w szerszym zakresie pH, chlorowanie szokowe jest tańsze i szybsze, a dezynfekcja termiczna nie wprowadza do instalacji chemii, ale wymaga wydajnego źródła ciepła. Metodę dobieramy po inspekcji, nie przez telefon. Domowe środki, takie jak ocet czy soda, nie usuwają biofilmu i nie dają podstaw do protokołu.
Zbiornik dezynfekuje się dwuetapowo: najpierw mechaniczne czyszczenie ścian i dna z osadu i biofilmu, potem dezynfekcja preparatem dopuszczonym do kontaktu z wodą pitną i płukanie do zaniku pozostałości. Sam zabieg chemiczny bez wcześniejszego usunięcia osadu jest nieskuteczny, bo preparat nie dociera do bakterii ukrytych pod warstwą zanieczyszczeń. Zbiorniki retencyjne, hydrofory i bufory CWU obsługujemy w ramach dezynfekcji całej instalacji.
Stężenie i czas kontaktu dobiera się do stanu instalacji i kubatury, a nie z tabeli. Przy chlorowaniu szokowym stosuje się stężenia wielokrotnie wyższe niż w wodzie wodociągowej, przy krótszym czasie kontaktu, natomiast dezynfekcja o niższym stężeniu wymaga kilkunastu godzin. Kluczowe jest zmierzenie stężenia na najdalszym punkcie czerpalnym, bo to ono decyduje o skuteczności, a nie stężenie w miejscu dozowania. Po zabiegu instalację płucze się do zaniku pozostałości, a wodę bada laboratoryjnie.
Czas zależy od wielkości budynku i liczby pionów. Standardowy blok (10 pięter, 4 klatki) — zazwyczaj 4–8 godzin. Przez czas dezynfekcji woda jest wyłączona w dezynfekowanej sekcji. Harmonogram uzgadniamy z zarządcą lub administratorem z minimum 72-godzinnym wyprzedzeniem.
Nie — dezynfekcja nie wymaga opróżniania budynku. Podczas samej procedury czasowo wstrzymujemy dostawę wody w danym pionie lub sekcji. Mieszkańcy otrzymują wcześniejsze powiadomienie o planowanej przerwie w dostawie wody.
Dostarczamy kompletną dokumentację: protokół dezynfekcji z parametrami technicznymi, kartę wyników (stężenia, temperatury, czas ekspozycji), sprawozdanie z badań laboratoryjnych GBA Polska, schemat instalacji z oznaczeniem punktów poboru próbek oraz certyfikat wykonania usługi. Dokumenty są honorowane przez PSSE, Sanepid i PSP.
Tak — wykonujemy dezynfekcję przyłączy wodociągowych, studni głębinowych, zbiorników wyrównawczych i sieci osiedlowych. Dla nowych odcinków sieci przeprowadzamy wymaganą dezynfekcję przed odbiorem technicznym i podłączeniem do sieci miejskiej.
Dla obiektów użyteczności publicznej (hotele, szpitale, baseny) — minimum raz w roku lub po każdym niekorzystnym wyniku badań. Dla budynków wielorodzinnych — zalecane co 2–3 lata lub po remoncie instalacji. Dokładna częstotliwość zależy od wyników badań mikrobiologicznych i oceny ryzyka Legionella.
Działamy na Mazowszu, w Łodzi, Podlaskiem i Lubelskiem. Odpowiadamy tego samego dnia roboczego.
